قرص ناپروکسن | کاربرد، نحوه و بهترین زمان مصرف، عوارض، تداخلات و تفاوت ناپروکسن با سایر داروهای ضد التهاب و مسکن‌ها

 ناپروکسن چیست؟

ناپروکسن (Naproxen) دارویی ضد التهاب و ضد درد از گروه داروهای NSAIDs (Non-Steroidal Anti-Inflammatory Drugs – داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی) است.
این دارو با مهار مسیرهای بیوشیمیایی التهاب در بدن، به‌ویژه آنزیم‌های سیکلو‌اکسیژناز (COX-1 و COX-2)، از تشکیل مواد شیمیایی به نام پروستاگلاندین‌ها جلوگیری می‌کند. پروستاگلاندین‌ها عامل اصلی ایجاد درد، تورم، قرمزی، و حساسیت در بافت‌ها هستند.

ناپروکسن جزء مشتقات پروپیونیک اسید (Propionic acid derivatives) است؛ همان گروهی که داروهایی مانند ایبوپروفن (Ibuprofen) و کتوپروفن (Ketoprofen) هم به آن تعلق دارند.

این دارو برای درمان طیف وسیعی از دردهای التهابی و مکانیکی مانند آرتروز زانو، درد عضلات و استخوان‌ها، درد قاعدگی، روماتیسم مفصلی، تاندونیت و میگرن استفاده می‌شود و هم در درمان‌های کوتاه‌مدت (مثل دردهای حاد) و هم بلندمدت (مثل آرتروز مزمن) کاربرد دارد. برای مشاهده ی لیست مقالات بهترین قرص غضروف ساز خارجی برای زانو وارد لینک شوید.

 مکانیسم اثر ناپروکسن (چگونه عمل می‌کند)

بدن انسان در پاسخ به آسیب، التهاب یا تحریک، موادی به نام پروستاگلاندین‌ها تولید می‌کند که باعث احساس درد و تورم می‌شوند.
ناپروکسن با مهار آنزیم‌های COX-1 و COX-2 از تبدیل اسید آراشیدونیک به پروستاگلاندین‌ها جلوگیری می‌کند. در نتیجه:

• التهاب و تورم کاهش می‌یابد،

• درد مفصلی و عضلانی تسکین پیدا می‌کند،

• تب پایین می‌آید،

• و تحرک مفاصل بهبود می‌یابد.

اما تفاوت ناپروکسن با سایر NSAIDها در چیست؟

• ناپروکسن نسبت به ایبوپروفن اثر طولانی‌تری (۸ تا ۱۲ ساعت) دارد.

• احتمال بروز عوارض قلبی در آن کمتر از داروهایی مثل دیکلوفناک گزارش شده است.

• اثر ضدالتهابی قوی‌تری نسبت به مفنامیک اسید دارد.

بنابراین پزشکان معمولاً ناپروکسن را برای درمان دردهای مزمن مانند آرتروز، اسپوندیلیت آنکیلوزان (التهاب ستون فقرات)، دردهای سیاتیکی یا حتی زانو درد ناشی از ساییدگی غضروف تجویز می‌کنند. برای مشاهده ی بهترین مکمل برای آرتروز وارد لینک شوید.

 ترکیبات و اشکال دارویی ناپروکسن

ناپروکسن به‌صورت نمک سدیم یا پایه آزاد تولید می‌شود:

• ناپروکسن پایه (Naproxen Base) بیشتر در قرص‌های معمولی استفاده می‌شود و جذب آهسته‌تری دارد. ناپروکسن در دسته ی بهترین قرص ها برای زانو درد قرار میگیرد.

• ناپروکسن سدیم (Naproxen Sodium) جذب سریع‌تری دارد و معمولاً برای تسکین دردهای حاد (مثل میگرن یا درد قاعدگی) تجویز می‌شود.

اشکال دارویی موجود در بازار:

• قرص ناپروکسن ۲۵۰ میلی‌گرم

• قرص ناپروکسن ۵۰۰ میلی‌گرم

• قرص پوشش‌دار آهسته‌رهش (Extended Release)

• قرص ناپروکسن سدیم ۲۲۰ یا ۵۵۰ میلی‌گرم

• سوسپانسیون خوراکی (برای کودکان)

• شیاف ناپروکسن (در برخی کشورها)

 فارماکوکینتیک ناپروکسن (جذب، اثر، متابولیسم)

• جذب: ناپروکسن پس از مصرف خوراکی به سرعت از دستگاه گوارش جذب می‌شود.

• زمان شروع اثر: ۳۰ تا ۶۰ دقیقه پس از مصرف.

• اوج اثر: ۲ تا ۴ ساعت بعد از مصرف.

• نیمه‌عمر پلاسمایی: حدود ۱۲ تا ۱۵ ساعت (که از ایبوپروفن بیشتر است).

• متابولیسم: در کبد توسط آنزیم‌های سیتوکروم P450 متابولیزه می‌شود.

• دفع: عمدتاً از طریق کلیه‌ها به‌صورت متابولیت‌های غیر فعال.

 به همین دلیل در بیماران با نارسایی کلیوی باید دوز ناپروکسن کاهش یابد.

 نام‌های تجاری قرص ناپروکسن

در سراسر جهان، ناپروکسن با برندهای مختلفی تولید می‌شود که تفاوت آن‌ها معمولاً در شکل دارویی، سرعت جذب یا فرمولاسیون محافظ معده است.

نام‌های تجاری جهانی:

• Aleve (آلیو) – تولید شرکت Bayer – معروف‌ترین برند OTC در آمریکا

• Naprosyn (ناپروسین) – برند کلاسیک از شرکت Roche

• Anaprox – نوع سدیمی سریع‌الاثر

• Napratec

• Naprin

• Apronax

• Proxen

برندهای رایج در ایران:

• ناپروسین® ۲۵۰ و ۵۰۰ میلی‌گرم (Darou Pakhsh, Abidi, Tehran Chemie)

• ناپروکسن-عبیدی (Naproxen Abidi)

• ناپروکسن رازک

• ناپروکسن الحاوی

 دسته دارویی و مشخصات شیمیایی

موارد مصرف قرص ناپروکسن (Naproxen) — ناپروکسن برای چیست؟

 ۱. درمان آرتروز و ساییدگی مفصل زانو

یکی از اصلی‌ترین کاربردهای قرص ناپروکسن، درمان درد و التهاب ناشی از آرتروز زانو (Osteoarthritis) است.
آرتروز زمانی اتفاق می‌افتد که غضروف محافظ بین استخوان‌های مفصل تخریب شود. این فرایند باعث درد، خشکی مفصل و کاهش دامنه حرکتی می‌شود.
ناپروکسن با مهار آنزیم‌های COX-1 و COX-2 از تولید پروستاگلاندین‌های التهابی جلوگیری کرده و در نتیجه:

• التهاب مفصل زانو کاهش می‌یابد.

• درد هنگام حرکت کمتر می‌شود.

• تورم و خشکی زانو فروکش می‌کند.

تحقیقات بالینی نشان داده که ناپروکسن یکی از مؤثرترین داروهای ضد التهاب برای بیماران مبتلا به آرتروز زانو و لگن است و در مقایسه با ایبوپروفن، اثر ضدالتهابی پایدارتر و طولانی‌تری دارد. جهت مشاهده ی بهترین قرص شل کننده عضلات وارد لینک شوید.

 ۲. دردهای عضلانی و اسکلتی (کمردرد، گردن‌درد، شانه و تاندونیت)

ناپروکسن برای تسکین دردهای عضلانی، التهاب تاندون‌ها، کشیدگی و کوفتگی عضلات به‌صورت گسترده استفاده می‌شود.
این دارو به کاهش التهاب در بافت‌های نرم (مثل تاندون، لیگامان و عضله) کمک کرده و درد ناشی از حرکات مکرر یا فشار مکانیکی را تسکین می‌دهد.

 از کاربردهای مهم ناپروکسن در فیزیوتراپی و ارتوپدی:

• تاندونیت (Tendinitis): التهاب تاندون‌ها مانند تاندون آشیل یا کشکک.

• بورسیت (Bursitis): التهاب کیسه‌های مفصلی که باعث درد در اطراف مفصل می‌شود.

• کشیدگی عضلانی و کوفتگی پس از ورزش.

• کمردردهای مکانیکی و درد سیاتیکی (به‌ویژه درد پایین کمر که به پا تیر می‌کشد).

 مصرف ناپروکسن در این موارد معمولاً به‌صورت کوتاه‌مدت (۵ تا ۱۰ روز) است و باعث کاهش چشمگیر درد و بازگشت سریع‌تر عملکرد عضلات می‌شود.

 ۳. درمان درد قاعدگی (دیسمنوره اولیه و ثانویه)

قرص ناپروکسن یکی از مؤثرترین داروها برای تسکین درد قاعدگی است.
در دوران قاعدگی، رحم برای دفع بافت پوششی خود، پروستاگلاندین‌هایی ترشح می‌کند که انقباضات دردناک ایجاد می‌کنند.
ناپروکسن با مهار همین پروستاگلاندین‌ها باعث کاهش انقباض رحم و تسکین دردهای زیر شکم، کمر و پاها می‌شود.

 نکته مهم:

• دوز رایج در دیسمنوره ۲۵۰ تا ۵۰۰ میلی‌گرم هر ۱۲ ساعت است.

• بهتر است ۲۴ ساعت پیش از شروع قاعدگی یا همزمان با اولین علائم مصرف شود تا بیشترین اثر را داشته باشد.

مطالعات بالینی در مجله Obstetrics & Gynecology نشان داده که ناپروکسن در کنترل درد قاعدگی عملکردی مشابه ایبوپروفن دارد اما ماندگاری اثر آن بیشتر است.

 ۴. روماتیسم مفصلی (Rheumatoid Arthritis)

در بیماران مبتلا به روماتیسم مفصلی، سیستم ایمنی بدن به اشتباه به مفاصل حمله می‌کند و التهاب مزمن ایجاد می‌شود.
ناپروکسن در این بیماران نقش مهمی در کاهش التهاب، درد و خشکی مفاصل دارد و معمولاً به عنوان داروی مکمل در کنار داروهای اصلی مثل متوترکسات تجویز می‌شود.

 در مقایسه با سایر NSAIDها، ناپروکسن اثربخشی بلندمدت‌تری در روماتیسم مزمن دارد و کمتر باعث افزایش خطر سکته یا فشار خون بالا می‌شود.

 ۵. نقرس حاد (Acute Gout)

در نقرس، تجمع کریستال‌های اسید اوریک در مفاصل باعث التهاب و درد شدید می‌شود.
ناپروکسن با کاهش التهاب مفصل و مهار پاسخ التهابی بدن، به سرعت درد نقرسی را تسکین می‌دهد.
پزشکان معمولاً در حمله‌های حاد نقرس ناپروکسن را با دوز بالا (۵۰۰ میلی‌گرم دو بار در روز) تجویز می‌کنند تا التهاب کنترل شود.

 ۶. سردرد و میگرن

یکی دیگر از کاربردهای ناپروکسن، درمان سردردهای میگرنی و تنشی است.
ناپروکسن با کاهش التهاب عروق مغزی و کاهش آزادسازی واسطه‌های شیمیایی درد، شدت و مدت میگرن را کاهش می‌دهد.
در بسیاری از داروهای ترکیبی ضد میگرن (مثل Treximet)، ناپروکسن در کنار سوماتریپتان (Sumatriptan) قرار دارد تا اثر دوگانه‌ی ضد درد و ضد التهاب ایجاد کند.

تحقیقات کلینیک Mayo نشان می‌دهد مصرف ناپروکسن در شروع حمله میگرن می‌تواند تا ۵۰٪ شدت درد را کاهش دهد و از تکرار حمله در ۲۴ ساعت بعد جلوگیری کند.

 ۷. دردهای بعد از جراحی یا آسیب

در برخی موارد، ناپروکسن برای کاهش دردهای بعد از عمل جراحی ارتوپدی یا دندان‌پزشکی استفاده می‌شود.
به‌دلیل خاصیت ضدالتهابی و ماندگاری طولانی، باعث کاهش تورم و نیاز به مصرف مکرر مسکن می‌شود.

 ۸. سایر موارد کاربردی

• تب ناشی از التهاب

• درد دندان و لثه

• درد عضلات در اثر سرماخوردگی

• التهاب تاندون‌ها و لیگامان‌ها پس از آسیب ورزشی

 نکات مهم در انتخاب ناپروکسن برای درمان

• برای دردهای مفصلی مزمن (مثل آرتروز) → بهترین گزینه‌ی ضد التهاب بلندمدت.

• برای دردهای حاد (مثل میگرن یا قاعدگی) → نوع سدیمی (Naproxen Sodium) سریع‌الاثرتر است.

• برای بیماران گوارشی حساس → فرم پوشش‌دار یا همراه با داروی محافظ معده مثل امپرازول تجویز می‌شود.

نحوه مصرف و دوز قرص ناپروکسن (Naproxen)

 اصول کلی مصرف ناپروکسن

قرص ناپروکسن باید طبق تجویز پزشک مصرف شود، زیرا دوز مصرفی آن به نوع بیماری، شدت درد و وضعیت عمومی بدن بستگی دارد.
با این حال، دستورالعمل‌های عمومی برای استفاده از ناپروکسن در بزرگسالان و نوجوانان به‌صورت زیر است:

 مقدار مصرف معمول در بزرگسالان

 مقدار مصرف در کودکان

برای کودکان بالاتر از 12 سال، دوز دارو معمولاً ۱۰ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز است که در دو نوبت تقسیم می‌شود.
ناپروکسن در کودکان زیر ۱۲ سال فقط در صورت تجویز پزشک و معمولاً به شکل سوسپانسیون استفاده می‌شود.

 بهترین زمان مصرف ناپروکسن

• بهتر است بعد از غذا یا همراه با شیر مصرف شود تا از تحریک معده جلوگیری شود.

• قرص را باید با یک لیوان پر از آب بلعید (بدون خرد کردن یا جویدن).

• اگر پزشک فرم آهسته‌رهش (ER) را تجویز کرده، نباید آن را نصف یا خرد کرد.

• مصرف دارو باید در فواصل منظم (هر ۱۲ ساعت) انجام شود تا سطح خونی ثابت بماند.

 نکات مهم هنگام مصرف

 در هنگام درمان با ناپروکسن باید:

• از مصرف همزمان سایر NSAIDها مثل ایبوپروفن، مفنامیک اسید، سلکسیب و آسپرین خودداری کنید.

• دارو را بیش از ۱۰ روز بدون تجویز پزشک مصرف نکنید.

• اگر علائم گوارشی مانند سوزش، تهوع یا درد معده بروز کرد، مصرف را قطع و با پزشک مشورت کنید.

• در بیماران با بیماری‌های قلبی، کلیوی یا فشار خون بالا، دوز باید تحت نظر پزشک تنظیم شود.

 اگر یک دوز فراموش شد

در صورت فراموش کردن یک نوبت:

• به‌محض یادآوری مصرف کنید،

• اما اگر زمان نوبت بعدی نزدیک است، دوز فراموش‌شده را رها کنید و برنامه معمول را ادامه دهید.
   دو دوز را همزمان مصرف نکنید.

 طول دوره درمان

• برای دردهای حاد معمولاً بین ۳ تا ۷ روز کافی است.

• برای بیماری‌های مزمن مثل آرتروز، مصرف ممکن است چند هفته تا چند ماه ادامه یابد (تحت نظارت پزشک و با بررسی عملکرد کلیه و معده).

 علائم مصرف بیش از حد ناپروکسن

در صورت مصرف بیش از حد، ممکن است علائم زیر بروز کند:

• تهوع و استفراغ شدید

• سرگیجه یا بی‌هوشی

• درد شکم و خون در مدفوع

• افت فشار یا افزایش ناگهانی فشار خون

• خواب‌آلودگی یا اختلال هوشیاری

در چنین مواردی باید فوراً به اورژانس مراجعه شود.

 تداخلات غذایی

• مصرف الکل در دوره درمان با ناپروکسن خطر خونریزی معده را چند برابر افزایش می‌دهد.

• بهتر است از خوردن قهوه و غذاهای بسیار اسیدی (مثل مرکبات یا ترشی زیاد) خودداری شود.

 نکته کاربردی:
در صورتی که ناپروکسن باعث ناراحتی معده شود، می‌توان از داروهای محافظ معده مانند امپرازول، پنتوپرازول یا فاموتیدین همراه آن استفاده کرد (طبق دستور پزشک).

عوارض جانبی و هشدارهای مصرف قرص ناپروکسن (Naproxen)

ناپروکسن اگرچه دارویی مؤثر و پرکاربرد برای تسکین درد و التهاب است، اما مانند همه‌ی داروهای گروه NSAID، در صورت مصرف طولانی‌مدت یا نادرست می‌تواند باعث عوارض گوارشی، قلبی، کلیوی یا عصبی شود.
شناخت این عوارض برای مصرف ایمن دارو ضروری است.

 عوارض شایع قرص ناپروکسن

این عوارض در بیشتر موارد خفیف و موقتی هستند و معمولاً پس از چند روز مصرف یا با همراه غذا خوردن کاهش می‌یابند:

• درد یا سوزش معده

• تهوع، سوءهاضمه یا نفخ

• احساس سبکی سر یا خواب‌آلودگی

• سردرد یا سرگیجه خفیف

• اسهال یا یبوست

• تورم خفیف پا یا مچ پا

• افزایش جزئی فشار خون

برای کاهش عوارض گوارشی، بهتر است ناپروکسن همراه غذا، شیر یا با داروی محافظ معده مصرف شود.

 عوارض جدی و نیازمند قطع فوری دارو

در صورت بروز هر یک از موارد زیر باید مصرف دارو فوراً قطع و به پزشک مراجعه شود:

• درد یا خونریزی معده: مدفوع سیاه یا قیری، استفراغ خونی، یا درد شدید شکم

• مشکلات کلیوی: کاهش حجم ادرار، ورم صورت یا پاها، خستگی غیرعادی

• اختلالات کبدی: زردی پوست و چشم‌ها، تیره شدن ادرار، بی‌اشتهایی

• واکنش آلرژیک: خارش، کهیر، تنگی نفس، یا ورم گلو و لب‌ها

• درد قفسه سینه، تپش قلب یا تنگی نفس ناگهانی (علائم احتمالی سکته قلبی یا مغزی)

• تغییرات خلقی یا گیجی شدید

اگر بیمار به داروهای NSAID دیگر (مثل ایبوپروفن یا دیکلوفناک) واکنش آلرژیک داشته باشد، احتمال بروز واکنش مشابه به ناپروکسن نیز وجود دارد.

 عوارض نادر اما خطرناک

در موارد خاص و با مصرف بلندمدت ممکن است عوارض زیر ایجاد شود:

• زخم معده و دوازدهه (در مصرف بیش از ۳ ماه)

• آسیب کلیه به‌صورت تدریجی (به‌ویژه در بیماران دیابتی یا مسن)

• افزایش خطر سکته مغزی یا حمله قلبی در مصرف طولانی‌مدت و دوز بالا

• اختلالات بینایی یا تاری دید

• افزایش آنزیم‌های کبدی و التهاب کبد

 هشدارهای مهم

1. خطر گوارشی (Gastrointestinal Risk):
   ناپروکسن می‌تواند باعث التهاب، زخم یا خونریزی معده شود — حتی بدون علائم هشداردهنده.
   بیماران بالای ۶۰ سال، کسانی که سابقه زخم معده دارند یا داروهای کورتونی و ضدانعقاد مصرف می‌کنند، در معرض خطر بیشتری هستند.

2. خطر قلبی‌عروقی (Cardiovascular Risk):
   مصرف طولانی‌مدت ناپروکسن با افزایش جزئی خطر سکته یا حمله قلبی همراه است.
   افراد با سابقه فشار خون بالا، بیماری قلبی یا کلسترول بالا باید دارو را فقط تحت نظر پزشک مصرف کنند.

3. خطر کلیوی (Renal Risk):
   در بیماران دارای نارسایی کلیه، ناپروکسن ممکن است باعث تجمع مواد سمی در بدن و افزایش کراتینین شود.

4. خطر کبدی (Hepatic Risk):
   مصرف طولانی می‌تواند باعث التهاب یا آسیب سلول‌های کبدی شود؛ پایش دوره‌ای آنزیم‌های کبدی توصیه می‌شود.

5. بارداری و شیردهی:

   • در سه‌ماهه سوم بارداری مصرف ناپروکسن ممنوع است چون ممکن است باعث بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین شود.

   • در شیردهی، مقداری از دارو در شیر ترشح می‌شود؛ بهتر است با نظر پزشک مصرف گردد.

6. بیماران مبتلا به آسم:
   در برخی بیماران آسمی، ناپروکسن می‌تواند باعث تشدید حملات تنفسی شود.

 تداخلات دارویی مهم

ناپروکسن می‌تواند با داروهای مختلفی تداخل داشته باشد. مهم‌ترین آنها عبارت‌اند از:

 چه افرادی نباید ناپروکسن مصرف کنند؟

مصرف ناپروکسن در گروه‌های زیر ممنوع یا با احتیاط بسیار زیاد است:

• افراد دارای زخم معده یا خونریزی گوارشی فعال

• بیماران مبتلا به نارسایی شدید کلیوی یا کبدی

• مبتلایان به بیماری‌های قلبی پیشرفته یا سکته اخیر

• خانم‌های باردار در سه‌ماهه سوم

• افرادی که به سایر NSAIDها یا آسپرین حساسیت دارند

• کودکان زیر ۱۲ سال بدون نظر پزشک

 نکات ایمنی و توصیه‌های کلیدی

• ناپروکسن دارویی برای درمان علامتی است، نه درمان علت بیماری.

• مصرف طولانی باید با پایش پزشک انجام شود (حداقل هر ۳ ماه بررسی آزمایش خون و عملکرد کلیه).

• مصرف دارو را به‌صورت منظم و با کمترین دوز مؤثر نگه دارید.

• اگر نیاز به مصرف طولانی دارید، حتماً با داروی محافظ معده همراه کنید.

تفاوت قرص ناپروکسن با سایر داروهای ضد التهاب و مسکن‌ها

ناپروکسن در خانواده داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی (NSAID) قرار دارد. این خانواده شامل داروهایی مانند ایبوپروفن، دیکلوفناک، مفنامیک اسید و سلکسیب است.
با وجود عملکرد مشابه، هرکدام از این داروها ویژگی‌های متفاوتی در قدرت اثر، مدت ماندگاری، ایمنی گوارشی و خطرات قلبی دارند.

ناپروکسن در مقایسه با ایبوپروفن

ناپروکسن اثر طولانی‌تری دارد و برای دردهای مزمن مثل زانو درد و آرتروز مناسب‌تر است.
ایبوپروفن اما برای دردهای کوتاه‌مدت یا تب انتخاب بهتری محسوب می‌شود.
قدرت ضدالتهابی ناپروکسن کمی بیشتر است اما ممکن است تحریک معده در آن بیشتر دیده شود.
به‌طور کلی اگر درد مداوم و التهابی دارید، ناپروکسن بهتر عمل می‌کند؛ ولی برای تب و سردرد ساده، ایبوپروفن ایمن‌تر است.

ناپروکسن در مقایسه با دیکلوفناک

هر دو دارو خاصیت ضدالتهاب قوی دارند، اما قرص دیکلوفناک در دردهای حاد مثل آسیب عضلانی سریع‌تر اثر می‌کند.
در مقابل، ناپروکسن اثر طولانی‌تری دارد و برای دردهای مزمن‌تر مناسب‌تر است.
از نظر ایمنی، ناپروکسن برای بیماران قلبی گزینه‌ای مطمئن‌تر است چون خطر بروز سکته یا افزایش فشار خون در آن کمتر است.
دیکلوفناک اما بیشتر باعث تحریک معده و مشکلات گوارشی می‌شود.

ناپروکسن در مقایسه با مفنامیک اسید

ناپروکسن ماندگاری اثر طولانی‌تری دارد و برای درمان آرتروز و کمردرد مؤثرتر است.
در مقابل، مفنامیک اسید معمولاً برای درد قاعدگی سریع‌تر اثر می‌گذارد اما اثر آن کوتاه‌تر است.
از نظر تحریک گوارشی، ناپروکسن کمی ایمن‌تر است.
مفنامیک اسید بیشتر برای استفاده‌ی کوتاه‌مدت توصیه می‌شود، درحالی‌که ناپروکسن در مصرف تحت‌نظر پزشک می‌تواند طولانی‌تر استفاده شود. برای مشاهده ی قرص ملوکسیکام وارد لینک شوید.

ناپروکسن در مقایسه با سلکسیب

سلکسیب دارویی مدرن‌تر است و به‌صورت انتخابی فقط آنزیم COX-2 را مهار می‌کند، بنابراین آسیب کمتری به معده وارد می‌کند.
اما در برخی افراد، احتمال عوارض قلبی آن بیشتر است.
در مقابل، ناپروکسن اگرچه تحریک گوارشی بیشتری دارد، اما از نظر قلبی ایمن‌تر محسوب می‌شود.
به‌طور خلاصه، اگر فرد سابقه زخم معده دارد، سلکسیب انتخاب بهتری است، اما در بیماران قلبی ناپروکسن ارجح است.

ناپروکسن در مقایسه با استامینوفن

استامینوفن خاصیت ضد التهاب ندارد و فقط به‌عنوان مسکن و تب‌بر استفاده می‌شود.
ناپروکسن در درمان دردهای التهابی (مثل آرتروز یا کمردرد) مؤثرتر است، اما احتمال تحریک معده در آن وجود دارد.
در مقابل، استامینوفن برای دردهای خفیف و بیماران گوارشی یا کلیوی ایمن‌تر است.
به‌ویژه در افرادی که التهاب مفصلی دارند، ناپروکسن عملکرد بهتری نشان می‌دهد.

جمع‌بندی

در مجموع ناپروکسن از نظر قدرت ضد التهاب، ماندگاری اثر و تعادل بین ایمنی و کارایی یکی از بهترین داروهای این گروه است.
درحالی‌که ایبوپروفن و مفنامیک اسید برای دردهای کوتاه‌مدت مفیدند، ناپروکسن برای درمان زانو درد، آرتروز، کمردرد و دردهای قاعدگی گزینه‌ای مؤثر و قابل اعتماد محسوب می‌شود.
با این حال، مصرف طولانی‌مدت هر نوع NSAID فقط باید زیر نظر پزشک انجام شود.