انواع روش‌های جراحی دیسک کمر | معرفی روش‌ها، مزایا و مراقبت‌های بعد از عمل

انواع روش‌های جراحی دیسک کمر

جراحی دیسک کمر معمولاً زمانی انجام می‌شود که درمان‌های ساده‌تر مثل فیزیوتراپی، دارو یا تزریق جواب نداده باشند و درد یا بی‌حسی پا به‌قدری شدید شود که زندگی روزمره مختل گردد. در چنین شرایطی، هدف از جراحی این است که فشار از روی عصب‌های نخاعی برداشته شود و بیمار بتواند دوباره بدون درد حرکت کند.

روش‌های جراحی دیسک کمر امروزه بسیار متنوع شده‌اند؛ از عمل‌های باز و گسترده تا جراحی‌های کم‌تهاجمی که فقط با یک برش چند میلی‌متری انجام می‌شوند. هر روش، مزایا، خطرات و زمان بهبودی متفاوتی دارد و شناخت آن‌ها به بیماران کمک می‌کند با آگاهی بیشتری تصمیم بگیرند و از نتایج عمل راضی‌تر باشند.

در این مقاله به‌صورت گام‌به‌گام با مهم‌ترین روش‌های جراحی دیسک کمر، تفاوت‌های آن‌ها و مراقبت‌های پس از عمل در تسریع روند بهبودی آشنا می‌شوید.

چرا جراحی دیسک کمر ممکن است ضروری شود؟

در اغلب موارد، فتق یا بیرون‌زدگی دیسک کمر ابتدا با روش‌های غیرجراحی مثل دارو، فیزیوتراپی یا تزریق درمان می‌شود. اما گاهی شدت آسیب یا فشار روی عصب به‌حدی است که این روش‌ها پاسخ نمی‌دهند و جراحی تنها گزینه‌ی مؤثر باقی می‌ماند.

بیشتر : تنگی کانال نخاعی

زمانی که درمان‌های غیرجراحی کافی نیست

اگر بعد از چند هفته یا چند ماه درمان محافظه‌کارانه هنوز درد شدید در کمر یا پا وجود داشته باشد، یا درد با فعالیت‌های ساده مثل نشستن یا راه رفتن بیشتر شود، معمولاً پزشک ارزیابی جراحی را پیشنهاد می‌دهد.

علائمی که نشان می‌دهند باید سریع‌تر عمل کرد

در برخی شرایط، تأخیر در جراحی ممکن است آسیب عصبی دائمی ایجاد کند. از جمله:

• ضعف یا بی‌حسی در پاها که رو به پیشرفت است.

• از دست دادن کنترل ادرار یا مدفوع (علامت سندرم Cauda Equina).

• درد تیرکشنده‌ای که با هیچ دارویی تسکین پیدا نمی‌کند.

• کاهش محسوس در توانایی راه رفتن یا ایستادن.

عواملی که در تصمیم نهایی نقش دارند

پزشک معمولاً پس از بررسی MRI، شدت فشردگی عصب، سن بیمار، وضعیت عمومی سلامت، وجود بیماری‌های هم‌زمان (مثل دیابت یا پوکی استخوان) و نوع شغل یا فعالیت بدنی، تصمیم به جراحی می‌گیرد. درواقع انتخاب نوع عمل برای هر فرد منحصربه‌فرد است.

مطالعه بیشتر : سرخوردگی مهره

دسته‌بندی کلی روش‌های جراحی دیسک کمر

جراحی دیسک کمر همیشه به یک شکل انجام نمی‌شود. بسته به نوع و محل آسیب، سن بیمار، شدت علائم و هدف درمان، روش‌های مختلفی وجود دارد. این روش‌ها را می‌توان به‌طور کلی به چهار گروه اصلی تقسیم کرد:

پیشنهاد میکنیم به طور کامل درباره بیماری دیسک کمر مطالعه بفرمایید.

۱. جراحی باز (Open Surgery)

در روش باز، جراح با ایجاد برش نسبتاً بزرگ در ناحیه کمر، مستقیماً به ستون فقرات و دیسک آسیب‌دیده دسترسی پیدا می‌کند. این روش معمولاً زمانی استفاده می‌شود که بیرون‌زدگی دیسک گسترده باشد یا هم‌زمان چند مهره درگیر باشند.

• مزایا: دید مستقیم جراح روی بافت‌ها، امکان رفع کامل فشار از روی عصب.

• معایب: نیاز به بستری طولانی‌تر، درد و خونریزی بیشتر، زمان نقاهت طولانی‌تر.

• کاربرد: برای موارد پیچیده یا همراه با ناپایداری ستون فقرات.

۲. جراحی کم‌تهاجمی (Minimally Invasive Surgery)

در این روش، جراح به‌جای یک برش بزرگ، چند برش کوچک ایجاد می‌کند و با استفاده از میکروسکوپ یا دوربین اندوسکوپیک، بخش آسیب‌دیده را ترمیم یا حذف می‌کند.

• مزایا: آسیب کمتر به عضلات و رباط‌ها، خونریزی کم، بهبودی سریع‌تر.

• معایب: در بعضی بیماران با دیسک‌های خیلی بزرگ یا چندسطحی قابل انجام نیست.

• کاربرد: فتق‌های دیسکی کوچک تا متوسط، بیماران جوان‌تر یا شاغل با نیاز به بازگشت سریع.

۳. فیوژن یا جوش دادن مهره‌ها (Spinal Fusion)

در این روش دو یا چند مهره به‌صورت دائم به هم متصل می‌شوند تا حرکت بین آن‌ها متوقف شود. این کار باعث کاهش درد در موارد ناپایداری ستون فقرات یا فرسودگی شدید دیسک می‌شود.

• مزایا: تثبیت دائمی، کاهش درد مزمن.

• معایب: از دست رفتن بخشی از حرکت ستون فقرات، زمان نقاهت طولانی‌تر.

• کاربرد: آرتروز شدید یا لغزش مهره (Spondylolisthesis) همراه با فتق دیسک.

۴. جایگزینی دیسک مصنوعی (Artificial Disc Replacement)

در این روش، دیسک بیمار حذف و یک دیسک مصنوعی از جنس فلز و پلیمر جایگزین می‌شود.

• مزایا: حفظ حرکت طبیعی ستون فقرات، بازگشت سریع‌تر به فعالیت.

• معایب: هزینه بالا، نیاز به تجهیزات پیشرفته و جراح باتجربه.

• کاربرد: بیماران جوان با دیسک تخریب‌شده ولی بدون ناپایداری مهره‌ها.

جدول مقایسه روش‌های جراحی دیسک کمر

دیسک‌کتومی و میکرو دیسک‌کتومی (Discectomy / Microdiscectomy)

🔹 هدف از انجام این جراحی

در بیشتر بیماران، بیرون‌زدگی دیسک باعث فشار روی یکی از ریشه‌های عصب سیاتیک می‌شود. این فشار می‌تواند درد شدید در کمر و پا، بی‌حسی یا ضعف عضلانی ایجاد کند.
هدف اصلی در دیسک‌کتومی برداشتن بخشی از دیسک آسیب‌دیده است تا این فشار از روی عصب برداشته شود و علائم برطرف گردند.

🔹 تفاوت دیسک‌کتومی باز با میکرو دیسک‌کتومی

در میکرو دیسک‌کتومی، جراح با کمک میکروسکوپ یا دوربین اندوسکوپ وارد فضای بین مهره‌ها می‌شود و فقط بخش بیرون‌زده‌ی دیسک را حذف می‌کند، بدون آنکه به بافت‌های اطراف آسیبی وارد شود. این باعث می‌شود درد و خونریزی کمتر، و بازتوانی سریع‌تر باشد.

مراحل انجام عمل به زبان ساده

1. بیمار تحت بیهوشی عمومی یا بی‌حسی نخاعی قرار می‌گیرد.

2. برشی کوچک در پشت ایجاد می‌شود تا مسیر ورود به دیسک فراهم شود.

3. در صورت نیاز بخشی از لامینا (لامینوتومی جزئی) برای دید بهتر برداشته می‌شود.

4. بخش بیرون‌زده‌ی دیسک با دقت حذف می‌شود و عصب فشرده آزاد می‌گردد.

5. زخم بخیه شده و پانسمان می‌شود؛ معمولاً بیمار همان روز یا فردای عمل مرخص می‌شود.

بیشتر بخوانید : علائم دیسک کمر در پاها

مزایا و نتایج

• کاهش سریع درد پا و کمر در بیش از ۹۰٪ بیماران

• بهبودی حرکات و برگشت عملکرد طبیعی عصب

• بازگشت سریع‌تر به فعالیت‌های روزمره

• احتمال پایین عفونت یا عارضه (کمتر از ۵٪ در مراکز تخصصی)

خطرات و عوارض احتمالی

هرچند میزان موفقیت بالا است، اما برخی خطرات هم وجود دارد:

• عود مجدد فتق دیسک (در حدود ۵ تا ۱۰٪ بیماران)

• عفونت یا التهاب در محل عمل

• آسیب احتمالی به ریشه عصب

• درد موقتی در محل برش یا اسپاسم عضلانی

مراقبت‌های بعد از جراحی

• تا ۲ هفته از نشستن طولانی، خم شدن یا بلند کردن اجسام سنگین خودداری شود.

• راه رفتن آرام از روز دوم توصیه می‌شود.

• استفاده از کمربند طبی در روزهای اول برای کاهش فشار و حمایت از عضلات.

• انجام تمرینات تقویتی کمر و شکم از هفته سوم به بعد طبق برنامه فیزیوتراپ.

بخوانید : دلایل اسپاسم کمر

لامینوتومی و لامینِکتومی (Laminotomy / Laminectomy)

🔹 لامینا چیست و چرا برداشته می‌شود؟

هر مهره در ستون فقرات از اجزای مختلفی تشکیل شده که یکی از آن‌ها لامینا (Lamina) است — صفحه‌ای استخوانی که در پشت نخاع قرار دارد و از آن محافظت می‌کند.
وقتی تنگی کانال نخاعی یا فشار بر ریشه‌های عصبی ایجاد شود، بخشی از این استخوان باید برداشته شود تا فضا برای عبور عصب بازتر گردد. به این عمل، لامینوتومی یا لامینِکتومی گفته می‌شود.

• در لامینوتومی فقط قسمت کوچکی از لامینا برداشته می‌شود.

• در لامینِکتومی کل صفحه لامینا حذف می‌شود تا فضای بیشتری آزاد شود.

🔹 هدف از انجام عمل

• رفع فشار از روی نخاع یا ریشه‌های عصبی.

• درمان دردهای مزمن ناشی از تنگی کانال نخاعی (Lumbar Spinal Stenosis).

• بهبود علائمی مثل بی‌حسی، گزگز، درد پا یا ضعف عضلات.

🔹 نحوه انجام جراحی

1. بیمار بیهوش می‌شود و روی شکم قرار می‌گیرد.

2. برشی در خط وسط کمر ایجاد می‌شود (طول برش بسته به تعداد مهره‌های درگیر متفاوت است).

3. عضلات از روی مهره‌ها کنار زده می‌شوند تا لامینا دیده شود.

4. جراح با ابزار ظریف یا در روش‌های جدید با میکروسکوپ یا اندوسکوپ، بخشی از لامینا را برمی‌دارد.

5. در صورت وجود فتق دیسک، همان‌جا عمل دیسک‌کتومی هم انجام می‌شود.

6. در پایان، زخم بخیه و پانسمان می‌شود.

تفاوت لامینوتومی و لامینِکتومی

مراقبت‌ها و دوران نقاهت

• معمولاً بیمار طی ۲ تا ۳ روز مرخص می‌شود.

• راه رفتن از روز بعد از عمل مجاز است، اما باید از خم شدن یا چرخش ناگهانی پرهیز شود.

• در برخی موارد پزشک برای حمایت از مهره‌ها کمربند طبی تجویز می‌کند.

• شروع فیزیوتراپی از هفته دوم و بازگشت به کارهای سبک طی ۴ تا ۶ هفته.

مزایا

• کاهش چشمگیر درد پا و کمر.

• بهبود قابل توجه در راه رفتن و فعالیت روزمره.

• باز شدن فضای نخاعی و کاهش خطر آسیب عصبی بلندمدت.

معایب و ریسک‌ها

• احتمال چسبندگی بافتی در محل جراحی.

• بی‌ثباتی ستون فقرات (در صورتی که بخش زیادی از استخوان برداشته شود).

• نیاز احتمالی به جراحی فیوژن در آینده در موارد خاص.

فیوژن کمری (Lumbar Spinal Fusion)

هدف از انجام عمل

فیوژن یا جوش دادن مهره‌ها، روشی است که در آن دو یا چند مهره‌ی ستون فقرات به‌صورت دائم به هم متصل می‌شوند تا حرکت بین آن‌ها متوقف شود.
این جراحی معمولاً زمانی انجام می‌شود که دیسک یا مفصل بین مهره‌ها تخریب شده و باعث درد مزمن، لغزش مهره (Spondylolisthesis) یا ناپایداری ستون فقرات شده باشد.

با از بین بردن حرکت بین مهره‌های ناسالم، درد ناشی از سایش، التهاب یا فشار عصبی از بین می‌رود و ساختار ستون فقرات پایدار می‌شود.

در چه مواردی از فیوژن استفاده می‌شود؟

• لغزش مهره (Spondylolisthesis) و درد ناشی از بی‌ثباتی

• تنگی کانال نخاعی پیشرفته همراه با تخریب شدید بافت‌ها

• آرتروز شدید مفاصل بین مهره‌ای (Facet Joint Arthritis)

• دژنراسیون چندسطحی دیسک که سایر روش‌ها پاسخ نداده‌اند

• مواردی که پس از برداشتن بخش بزرگی از استخوان (مثلاً در لامینکتومی وسیع) نیاز به تثبیت ساختار وجود دارد

روش انجام جراحی

1. بیمار تحت بیهوشی عمومی قرار می‌گیرد.

2. جراح با برشی در پشت (Posterior Approach) یا گاهی از پهلو یا جلو (Lateral/Anterior Approach) به ستون فقرات دسترسی پیدا می‌کند.

3. دیسک آسیب‌دیده کاملاً خارج می‌شود تا فضای بین مهره‌ها خالی گردد.

4. یک پیوند استخوانی (Bone Graft) یا بلوک مصنوعی (Cage) در فضای خالی قرار داده می‌شود تا مهره‌ها به‌مرور به هم جوش بخورند.

5. برای تثبیت، از پیچ‌ها و میله‌های فلزی مخصوص استفاده می‌شود.

6. پس از چند ماه، استخوان جدید بین مهره‌ها رشد کرده و اتصال دائمی برقرار می‌شود.

انواع فیوژن

مزایا

• پایداری طولانی‌مدت ستون فقرات

• کاهش درد ناشی از سایش مهره‌ها

• جلوگیری از لغزش مجدد مهره

• بهبود وضعیت بدن و ایستایی بیمار

معایب و چالش‌ها

• کاهش حرکت در ناحیه فیوژن‌شده (مهره‌ها دیگر نسبت به هم نمی‌چرخند)

• احتمال انتقال فشار به مهره‌های بالا و پایین (Adjacent Segment Disease)

• دوره نقاهت طولانی‌تر نسبت به میکرو دیسک‌کتومی

• خطرات عمومی جراحی مثل عفونت یا شکست پیچ‌ها

دوران نقاهت و بازتوانی

• بستری معمولاً ۳ تا ۵ روز است.

• راه رفتن با کمک از روز دوم آغاز می‌شود.

• استفاده از کمربند حمایتی تا چند هفته برای تثبیت ستون فقرات الزامی است.

• فیزیوتراپی و تمرینات کنترل‌شده از هفته سوم شروع می‌شود.

• جوش خوردن کامل مهره‌ها بین ۳ تا ۶ ماه زمان می‌برد.

پیشنهادی : دیسک کمر مهره 4 و 5

روش‌های بسیار کم‌تهاجمی و اندوسکوپیک (Endoscopic / Tubular / Laser)

🔹 هدف و مفهوم کلی

جراحی‌های کم‌تهاجمی (Minimally Invasive Spine Surgery – MISS) با هدف کاهش آسیب به عضلات و بافت‌های اطراف ستون فقرات طراحی شده‌اند.
در این روش‌ها، به‌جای برش‌های بزرگ، تنها چند برش کوچک چندمیلی‌متری ایجاد می‌شود و جراح با استفاده از ابزارهای ظریف و دوربین اندوسکوپی به ناحیه آسیب‌دیده دسترسی پیدا می‌کند.

در نتیجه:

• عضلات پشتی کمتر آسیب می‌بینند،

• خونریزی بسیار کم است،

• درد بعد از عمل کمتر می‌شود،

• و بیمار زودتر به زندگی عادی برمی‌گردد.

انواع روش‌های کم‌تهاجمی

۱. جراحی اندوسکوپیک دیسک کمر (Endoscopic Discectomy)

در این روش از دوربین اندوسکوپ با وضوح بالا استفاده می‌شود که از طریق یک لوله باریک وارد بدن می‌شود.
جراح بدون باز کردن کامل عضلات، قسمت بیرون‌زده‌ی دیسک را با دقت برمی‌دارد.

• مدت بستری: کمتر از ۲۴ ساعت

• برش پوستی: حدود ۱ سانتی‌متر

• بی‌هوشی: اغلب بی‌حسی موضعی

• مناسب برای: بیرون‌زدگی‌های محدود در سطوح L4–L5 و L5–S1

۲. جراحی لوله‌ای یا توبولار (Tubular Microdiscectomy)

در این روش از توالی لوله‌های گشادشونده استفاده می‌شود تا مسیر باریکی به دیسک ایجاد شود.
جراح از طریق این مسیر، با میکروسکوپ عمل را انجام می‌دهد.
این روش نسخه‌ی پیشرفته‌تری از میکرو دیسک‌کتومی محسوب می‌شود.

• مزیت: کمترین آسیب به عضلات، درد بسیار کم پس از عمل

• نقاهت: بازگشت به کار در ۲ تا ۳ هفته

• کاربرد: فتق دیسک کوچک یا متوسط

۳. لیزر دیسک (Percutaneous Laser Disc Decompression)

در این روش، هیچ بخشی از دیسک به‌طور فیزیکی برداشته نمی‌شود. جراح با وارد کردن یک سوزن نازک و تاباندن انرژی لیزر به داخل دیسک، بخشی از مایع درون آن را تبخیر می‌کند تا فشار داخل دیسک کاهش یابد و عصب آزاد شود. درباره جراحی دیسک کمر با لیزر نیز بیشتر بخوانید.

• مزیت: بدون برش جراحی، بدون بخیه

• نقاهت: چند ساعت پس از عمل قابل ترخیص

• محدودیت: فقط برای فتق‌های خفیف و بیماران با درد متوسط مؤثر است.

مزایای روش‌های کم‌تهاجمی

• کاهش قابل توجه درد بعد از عمل

• بهبود سریع‌تر عملکرد و تحرک

• احتمال کمتر عفونت و عارضه

• بازگشت به کار یا فعالیت‌های روزمره در مدت کوتاه (۱ تا ۳ هفته)

• برش کوچک و اسکار بسیار کم

معایب و محدودیت‌ها

• در فتق‌های بزرگ یا چندسطحی، این روش‌ها کارایی ندارند.

• هزینه تجهیزات بالاتر است و نیاز به جراح باتجربه دارد.

• در برخی موارد، اگر فشار کامل برداشته نشود، ممکن است جراحی دوم لازم شود.

ریسک‌ها، عوارض و مراقبت‌های پس از جراحی دیسک کمر

عوارض احتمالی جراحی

هیچ جراحی‌ای بدون خطر نیست، اما در جراحی‌های دیسک کمر، احتمال بروز عارضه نسبتاً پایین و معمولاً قابل کنترل است.
مهم‌ترین عوارضی که ممکن است دیده شوند:

۱. عفونت در محل جراحی

در کمتر از ۲ تا ۳ درصد بیماران رخ می‌دهد و معمولاً با آنتی‌بیوتیک کنترل می‌شود. رعایت کامل مراقبت‌های بهداشتی بعد از عمل، خطر را به حداقل می‌رساند.

۲. خونریزی یا هماتوم (تجمع خون زیر پوست)

گاهی باعث درد و تورم در ناحیه عمل می‌شود، ولی در بیشتر موارد نیاز به مداخله خاص ندارد.

۳. آسیب عصبی

به‌ندرت ممکن است یکی از ریشه‌های عصبی دچار آسیب موقت شود که معمولاً طی چند هفته برطرف می‌شود. آسیب دائمی بسیار نادر است.

۴. بازگشت مجدد فتق دیسک

در حدود ۵ تا ۱۰ درصد بیماران ممکن است بخش دیگری از همان دیسک بیرون بزند و نیاز به جراحی مجدد باشد. ورزش منظم و رعایت اصول حرکتی بهترین راه پیشگیری از آن است.

۵. بی‌ثباتی ستون فقرات

در جراحی‌هایی که بخش زیادی از استخوان یا مفصل برداشته می‌شود (مثل لامینکتومی کامل)، احتمال کمی از بی‌ثباتی وجود دارد. در این موارد، پزشک ممکن است استفاده از کمربند حمایتی یا حتی فیوژن را توصیه کند.

مراقبت‌های بعد از جراحی

مراقبت‌های صحیح در هفته‌های اول بعد از عمل، نقش بسیار مهمی در موفقیت جراحی دارد.

در بیمارستان

• بیشتر بیماران ۱ تا ۳ روز بستری می‌مانند.

• راه رفتن سبک از روز بعد از عمل با کمک پرستار شروع می‌شود.

• مصرف آنتی‌بیوتیک و مسکن طبق دستور پزشک ضروری است.

در خانه

1. استراحت نسبی: در دو هفته اول باید از نشستن طولانی، خم شدن یا بلند کردن اجسام سنگین پرهیز شود.

2. راه رفتن تدریجی: پیاده‌روی سبک چندبار در روز به جلوگیری از لخته خون و سفتی عضلات کمک می‌کند.

3. استفاده از کمربند طبی: به مدت ۲ تا ۶ هفته برای حمایت از ستون فقرات و کاهش درد.

4. تغذیه مناسب: رژیم سرشار از پروتئین، فیبر و ویتامین D برای ترمیم بافت‌ها مفید است.

5. پرهیز از رانندگی، سیگار و فعالیت‌های سنگین تا زمان اجازه پزشک.

بازتوانی و فیزیوتراپی

• از هفته سوم، تمرینات تقویتی عضلات کمر و شکم زیر نظر فیزیوتراپ آغاز می‌شود.

• هدف فیزیوتراپی: افزایش انعطاف‌پذیری، بهبود وضعیت بدن، و پیشگیری از عود مجدد.

• در برخی بیماران، استفاده از درمان‌های کمکی مانند اولتراسوند، مادون قرمز یا کلاک پالس توصیه می‌شود.

نقش کمربند پلاتینر در دوران پیش و پس از جراحی دیسک کمر

جراحی دیسک کمر معمولاً به کاهش فشار عصبی و تسکین درد کمک می‌کند، اما دوران نقاهت و بازتوانی بعد از آن مرحله‌ای حیاتی است.
در این مرحله، استفاده از کمربند پلاتینر می‌تواند روند بهبود را سریع‌تر، ایمن‌تر و مؤثرتر کند. این کمربند با ترکیب چند فناوری درمانی پیشرفته، برخلاف کمربندهای طبی معمول، فقط نقش حمایتی ندارد بلکه درمان‌گر فعال است.

فناوری‌های به‌کاررفته در کمربند پلاتینر

۱. اولتراسوند (Ultrasound Therapy)

امواج صوتی با فرکانس بالا در عمق عضلات و بافت‌های اطراف ستون فقرات نفوذ می‌کنند و باعث:

• افزایش جریان خون در محل جراحی یا التهاب،

• کاهش التهاب و اسپاسم عضلانی،

• تسریع ترمیم بافت‌های نرم و بهبود زخم‌های جراحی می‌شوند.

این امواج بدون درد و بدون گرمای سطحی کار می‌کنند و اثرشان شبیه فیزیوتراپی تخصصی است.

۲. مادون قرمز (Infrared Therapy)

نور مادون قرمز با نفوذ به عمق عضلات، گرمای ملایمی تولید می‌کند که به:

• بهبود گردش خون،

• کاهش درد مزمن،

• رفع خشکی عضلات و مفاصل پس از جراحی کمک می‌کند.

مطالعات نشان داده‌اند که نور مادون قرمز می‌تواند در بیماران پس از عمل، باعث کاهش مصرف مسکن تا ۳۰ درصد شود.

۳. تکنولوژی پالس‌کلاک (Clock Pulse Therapy)

یکی از فناوری‌های منحصربه‌فرد پلاتینر، پالس‌کلاک است — ارتعاشات ریتمیک و منظم با فرکانس کنترل‌شده که در عمق عضلات پشتی احساس می‌شود.
این پالس‌ها عملکرد مشابه ماساژ درمانی دارند و باعث:

• تحریک عضلات برای افزایش اکسیژن‌رسانی،

• کاهش گرفتگی‌های موضعی،

• و بازسازی سریع‌تر بافت‌های آسیب‌دیده می‌شوند.

مزایای استفاده از کمربند پلاتینر

جمع‌بندی نهایی

جراحی دیسک کمر زمانی انجام می‌شود که درمان‌های غیرجراحی دیگر مؤثر نباشند و فشار بر عصب باعث درد، بی‌حسی یا ضعف شدید شود.
امروزه روش‌های جراحی از دیسک‌کتومی و لامینوتومی کلاسیک تا فیوژن و دیسک مصنوعی، بسیار دقیق‌تر و کم‌تهاجمی‌تر شده‌اند و با مراقبت صحیح، بیش از ۹۰٪ بیماران به زندگی عادی برمی‌گردند.
در کنار این روش‌ها، استفاده از کمربند پلاتینر با فناوری‌های اولتراسوند، مادون قرمز و پالس‌کلاک می‌تواند روند ترمیم و کاهش درد را چند برابر سریع‌تر کند.

بیشتر برای خواندن : تفاوت درد کمر و کلیه

سؤالات متداول درباره جراحی دیسک کمر

۱. انواع روش‌های جراحی دیسک کمر کدام‌اند؟

به‌ترتیب از ساده تا پیشرفته: دیسک‌کتومی، لامینوتومی/لامینکتومی، فیوژن کمری، جایگزینی دیسک مصنوعی، و جراحی‌های اندوسکوپیک یا لیزری.

۲. چه زمانی جراحی دیسک کمر لازم می‌شود؟

وقتی درد یا بی‌حسی پا با درمان دارویی و فیزیوتراپی بهبود نیابد یا فشار روی عصب باعث ضعف عضلانی و بی‌اختیاری شود.

۳. جراحی دیسک کمر چقدر موفق است؟

بیش از ۹۰ درصد بیماران پس از جراحی کاهش واضح درد و بهبود عملکرد دارند، به‌ویژه در روش‌های کم‌تهاجمی.

۴. بعد از جراحی، چند روز باید بستری شد؟

بسته به نوع عمل بین ۱ تا ۵ روز؛ در روش‌های اندوسکوپیک معمولاً همان روز ترخیص انجام می‌شود.

۵. خطرناک‌ترین عوارض جراحی دیسک کمر چیست؟

عفونت، عود مجدد دیسک، و آسیب موقت عصبی از مهم‌ترین عوارض احتمالی هستند، ولی احتمالشان پایین و قابل پیشگیری است.

۶. دوران نقاهت جراحی دیسک کمر چقدر طول می‌کشد؟

از ۲ هفته در جراحی‌های اندوسکوپیک تا ۳ ماه در فیوژن کمری بسته به نوع عمل و شرایط بیمار متفاوت است.

۷. آیا کمربند پلاتینر واقعاً در بهبود بعد از جراحی مؤثر است؟

بله، با ترکیب اولتراسوند، مادون قرمز و پالس‌کلاک باعث افزایش خون‌رسانی، کاهش التهاب و تسریع ترمیم بافت‌ها می‌شود.